Hieny

W świadomości ludzkiej hiena funkcjonuje jako padlinożerca, żywiący się resztkami pozostawionymi przez inne zwierzęta. A jednak hiena cętkowana, która posiada ostry wzrok i bardzo wyczulony węch z umiejętnością grupowej współpracy, jest jednym z najbardziej agresywnych i budzących grozę łowców.
Polując sama już jest groźna, ale częściej ściga swoją zdobycz w stadach, a jej prędkość dochodzi nawet do 65 km na godzinę, będąc w stanie dogonić i zabić np.: zebry. Hieny polują w ten sposób iż chwytają swoją ofiarę za nogi i boki tak mocno, że zwierze się przewraca. Wówczas całe stado rozszarpuje ofiarę, pożerając naraz do 15 kg jedzenia.
Jest to możliwe dzięki wyżej wymienionym szczękom, które należą do najmocniejszych wśród zwierząt mięsożernych, i są na tyle potężne aby odstraszyć lwy czy tygrysy, pozwalając miażdzyć nawet największe kości, bydła czy bawołów.
Układ pokarmowy jest przystosowany do trawienia kości, a biały kolor kału pochodzi właśnie od dużej zawartości białka w zjedzonych kościach.
Hiena cętkowana odżywia się w zależności od rejonu w jakim żyje i poluje, ale stwierdzone zostało iż mięso lwa, lamparta, słonia czy bawoła jej smakuje. Poza tym poluje na antylopy, zjada czasem trawę, nie pogardzi padliną czy przeszukaniem wysypisk śmieci. W swoim zachowaniu, jak czasem któraś znajdzie duży kawałek mięsa to zabiera i ucieka z nim na bok, by nie został wyrwany z pyska.
Do zdecydowanie mniej agresywnych zalicza się hiena brunatna, często żywiąca się padliną, znajdując ją przy pomocy swojego wyjątkowo wyczulonego węchu. Zazwyczaj chodzi na polowania samotnie bądź parami, gustując w udomowionych kozach czy owcach.
Dopełnieniem ich pożywienia są warzywa, owoce czy jaja. Jeśli hiena brunatna natknie się na martwe zwierze, bywa iż odgryza kawałki mięsa i zanosi je w znane miejsce, aby dojeść później.
Ilość czasu który hiena poświęca na polowanie lub szukanie pożywienia zależy od obfitości pokarmu. Jest stwierdzone iż hieny brunatne potrafią przez dziesięć godzin dziennie, a czasem dłużej poszukiwać pożywienia.
Rozmnażanie się hien teoretycznie następuje w dowolnej porze roku, a praktycznie większość młodych hieny brunatnej przychodzi na świat między sierpniem a styczniem. Jeśli chodzi o hieny cętkowane, to młode rodzą się po okresie ciąży wynoszącym około 110 dni.
Rodzą się zwykle dwa młode, a sam poród odbywa się w dużych wgłębieniach pokrytych trawą – pieczarach, i zdarza się że samice zbierają się w większych grupach aby wydać młode. W przeciwieństwie do innych mięsożernych zwierząt lądowych, młode hieny rodzą się z szeroko otwartymi oczami, mając zęby i w dodatku potrafią praktycznie od razu po urodzeniu biec.
Młode zostają w pieczarze pod opieką jednej lub dwóch samic, wychodząc na powierzchnię w porze karmienia, i dopiero w wieku 8 miesięcy opuszczają swoje schronienie.
Po tym czasie udają się od razu na polowania w towarzystwie matki, bo ani ona ani inne osobniki nie przynoszą młodym pożywienia do jaskini, co wiąże się prawdopodobnie z tym aby drapieżniki nie odkryły ich kryjówki, śledząc zapach jedzenia.